RSS

เรื่องเล่าของตำรวจบ้านนอก….อยู่เพื่อกิน

01 ก.พ.

In general eating for living is needed but sometime living for eating is prefered.

กินเพื่ออยู่ สู้ชีวิต คิดกินใหม่

อยู่เพื่อกิน กันต่อไป ในวันหน้า

กินกับอยู่ สลับกัน ผันเวลา

นั่งรอท่า กินพื่ออยู่ อยู่เพื่อกิน

ผู้เขียนกับหัวหน้าโรงพักผู้อารี นั่นกินเนื้อย่างโพนยางคำ ทานเนื้อก็มี ไวน์แดง นิดหน่อย ของคู่กัน...อิอิ

ผู้เขียนกับหัวหน้าโรงพักผู้อารี กินเนื้อย่างโพนยางคำ มีไวน์แดง นิดหน่อย ของคู่กัน…อิอิ

บทความนี้ขออนุญาตขึ้นต้นเป็นภาษาอังกฤษแบบ snake fish fish หน่อยนะครับ กันลืม ตามด้วยกลอนนิดหน่อย..อิอิ  คราวที่แล้วเขียนเรื่อง “กินเพื่ออยู่” ไว้ ได้กล่าวถึงตอนที่ผู้เขียนไปอยู่เมื่อปี ๔๙ ได้ประสบการณ์เรื่องการกินการอยู่มากระบุงนึง ตอนนั้นเหมือนหัวเดียวกะเทียมลีบ เป็นคนเดียวที่พลัดถิ่นไป… เหมือนหมาหลงน่ะ แม้ว่าจะไม่ใช่หมาก็ตาม…อิอิ.. ดีที่ได้รับความเมตตาจากบรรดาผู้ร่วมงาน จึงทำให้อยู่ได้ค่อนข้างสะดวกสบาย ต้องเรียนว่า อาหารนั้นไม่ได้ขาดแคลน มีเหลือเฟือด้วยซ้ำ แต่มันติดที่ตัวผู้เขียนนี่ล่ะ กินไม่ค่อยได้สักเท่าไหร่ ในตอนเช้านั้นไม่ค่อยยุ่งยากนัก เพราะกาแฟถ้วยเดียวกับขนมปังปิ้งสักแผ่นสองแผ่นก็สบายท้องแล้ว มื้อกลางวันก็พออาศัยร้านอาหารที่เขาเปิดอยู่….มีร้านของจ่ากองโรงพัก ภรรยาเขาทำอาหารอิสาน พวกก้อย ลาบ ส้มตำขาย แล้วก็มีก๊วยเตี๋ยวขายด้วย ได้อาศัยที่นี่ล่ะ กินก๊วยเตี๋ยวเกือบทุกวัน…. มีมื้อเย็นนี่ล่ะที่ค่อนข้างจะทุกลักทุเลหน่อย เพราะส่วนใหญ่แล้ว ตำรวจก็มักจะชวนไปกินอาหารที่บ้านของพวกเขา หมุนเวียนกันไปเกือบทุกคน ผู้เขียนก็มีหน้าที่ไปตามคำเชิญ แต่ก็ไม่ลืมถือวัตถุดิบติดมือไปด้วย กุนเชียงบ้าง ไข่บ้าง ปลาบ้าง โดยเฉพาะกุนเชียงนั้น ตุนไปเยอะ ซื้อมาจากเจ้าอร่อยของบ้านไผ่ ขอนแก่น ซึ่งเป็นทางผ่านขึ้นมาสกลนคร กลับกรุงเทพฯขึ้นมาทีไร ก็ต้องหิ้วมาไว้ครั้งละหลายๆกิโล ไปทานข้าวบ้านใคร ก็ติดมือไปด้วยเสมอ… ไปกินอย่างเดียว อายเขา…ที่เป็นอาหารหลักในช่วงเย็น ก็ไข่เจียวกะเทียมดอง… มีเกือบทุกวันไม่ขาด… เพราะตำรวจเขาก็จะพูดต่อๆกันว่า “เจ้านายเพิ่นมักไข่เจียวกะเทียมดอง” ก็เลยได้กินจนเบื่อกันไปข้างหนึ่งเลย

กลับมาอยู่น้ำอูนช่วงหลังเนี่ยได้พวก…เลยได้โอกาส “อยู่เพื่อกิน” จึงอยากจะเล่าเรื่องการอยู่เพื่อกินในช่วงหลังนี่สักหน่อย หัวหน้าโรงพักนิคมน้ำอูน พันตำรวจเอกกิจจา  แสงชวลิต  เป็นนายตำรวจรุ่นน้องผู้เขียนหลายปี เคยทำงานด้วยที่กรุงเทพฯ เขาอยู่หัวหมาก ผู้เขียนอยู่พญาไท ตัวผู้เขียนถูกย้ายมาอยู่ที่นิคมน้ำอูนนี่ก่อน ผู้กำกับกิจจานั้นมาทีหลังโดนย้ายมาอยู่อีสาน แถวๆหนองคาย แล้วก็มาเป็นหัวหน้าโรงพักที่นิคมน้ำอูนนี่ ตั้งแต่ปี ๕๒ ช่วงที่ผู้เขียนกลับไปช่วยราชการที่กรุงเทพฯ เรามีสัมพันธภาพกันมาตั้งแต่เป็นตำรวจเด็กๆที่นครบาลแล้ว มาเจอกันที่นี่อีกครั้ง นับเป็นวาสนาหรืออย่างไรไม่ทราบได้ ที่ได้มาเจอกันที่นี่อีก ก็ต้องเรียนตามตรงว่า แม้ว่าผู้กำกับกิจจาจะเป็นนายตำรวจรุ่นน้อง แต่ก็เป็นผู้บังคับบัญชาของผู้เขียน ในวงราชการเขาก็ถืออาวุโสกันที่ยศที่ตำแหน่ง ไม่ได้ถือว่าใครเกิดหรือเรียนจบก่อนหลัง แต่อย่างไรก็ตาม ผู้กำกับกิจจา ให้เกียรติผู้เขียน

ผู้เขียนกับผู้กำกับกิจจา เคยทำงานกันมาที่นครบาล มาได้อยู่น้ำอูนด้วยกันอีก ชักภาพไว้สักหน่อย  อิอิ..พุงปลิ้นกันแล้วทั้งคู่..

ผู้เขียนกับผู้กำกับกิจจา เคยทำงานกันมาที่นครบาล มาได้อยู่น้ำอูนด้วยกันอีก ชักภาพไว้สักหน่อย อิอิ..พุงปลิ้นกันแล้วทั้งคู่..

มากจนผู้เขียนเกรงใจเป็นอย่างยิ่ง ยิ่งต้องให้เกียรติกลับมากขึ้นไปอีก… เขาเปรียบเปรยกันว่า การมีเกียรตินั้นเปรียบก็คล้ายกับการมีเงิน ท่านต้องมีเงินท่านถึงจะสามารถให้คนอื่นได้ ส่วนจะให้หรือไม่ให้นั้นขึ้นอยู่กับน้ำจิตน้ำใจของท่านเอง เกียรติก็เช่นกัน ท่านต้องมีเกียรติก่อนถึงจะให้เกียรติคนอื่นได้ แต่เกียรติไม่ใช่เงิน ไม่มีราคาค่างวด คนมีเกียรติจึงไม่จำเป็นต้องมีเงิน ไม่จำเป็นต้องรวย และเกียรติก็ไม่ใช่ยศฐาบรรดาศักดิ์ ตำแหน่งแห่งหนที่ไหน เกียรติคือความเคารพตัวเอง ความภาคภูมิใจในตนเอง การให้เกียรติผู้อื่นก็คือการเคารพความเป็นมนุษย์ของผู้อื่น เคารพในความเป็นตัวตนของผู้นั้น นั่นล่ะคนมีเกียรติ…จึงนับเป็นความโชคดีของผู้เขียนอย่างยิ่ง

มาอยู่ด้วยกันสัมพันธภาพยิ่งแน่นแฟ้น ช่วยกันนำพาตำรวจเขาทำงาน แม้จะติดขัดเรื่องศักยภาพของบุคลากรบ้าง แต่ก็เป็นเรื่องที่ฝึกฝนอบรมสอนสั่งกันได้ มีข้อขัดข้องเรื่องงาน เรื่องคน เรื่องงบประมาณทรัพยากร เราก็มานั่งปรึกษาหารือกัน ช่วยกันคิดช่วยกันทำ แล้วก็เลือกทำในสิ่งที่เห็นว่าเหมาะว่าควร เรื่องใดที่มัน out standing เกินไป เราก็พักไว้ก่อน เพราะต้องยอมรับว่า ที่นี่โรงพักบ้านนอก ไม่ใช่โรงพักในเมืองในกรุง บางครั้งบางเรื่องมันก็ไม่อาจจะทำได้ที่นี่ ไม่เหมาะกับสภาพพื้นที่ สภาพแวดล้อมหรือวัฒนธรรมในการทำงาน หรืออาจจะเรียกว่า เกินความจำเป็น ก็ว่าได้ แต่หากเรื่องใดที่จะทำ เราก็ทำกันเต็มที่ ใช้การบริหารจัดการที่เหมาะสม เพื่อให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด เป็นประโยชน์ต่อองค์กร ต่อชุมชนและสังคมโดยส่วนรวม

ว่าจะพูดเรื่อง อยู่เพื่อกิน กลายมาเป็นเรื่องผู้เขียนกับผู้กำกับกิจจาไปได้ กลับมาเรื่องกินดีกว่า อย่างที่บอก ผู้กำกับกิจจาแกชอบทำอาหาร และมีความรู้เรื่องอาหารการกินพอตัวทีเดียว ผู้เขียนก็เลยสบายไป พวกเรามักจะหาวัตถุดิบไว้ ทำกินกันเองบ้าง ไปให้ครอบครัวตำรวจทำให้กินบ้าง โดยผู้กำกับกิจจาแกจะไปกำกับดูแลการทำกับข้าวให้สมกับเป็นผู้กำกับ…อิอิ อาหารจึงออกมารสชาดถูกปากพวกเราชาวกรุงพลัดถิ่น อยากจะกินน้ำพริกปลาทู ก็ได้กิน อยากจะกินปลาดุกทอดกรอบผัดเผ็ดก็ได้กิน พะโล้ก็มี แกงเผ็ดแกงเขียวหวานก็ได้ บางครั้งในโอกาสพิเศษเราก็นำอาหารทะเลสดใส่กล่องโฟมบรรจุน้ำแข็งแช่มาจากกรุงเทพฯบ้าง ชลบุรีบ้าง จำพวกปูทะเล ปูม้า ปลาหมึก หอยแมลงภู่ หอยแครง ปลากะพง ปลาสำลี อะไรพวกนี้ ออกจากกรุงเทพฯแต่เช้า เราก็ถึงน้ำอูนเอาตอนเย็น รวมพลพรรคตำรวจในโรงพัก  พาแม่บ้านมาร่วมทำกับข้าว ปิ้งย่าง ลวก ทอด ตามสะดวก แล้วแต่อยากทานอะไร ตำรวจอีสานไม่ค่อยได้ทานของทะเล ก็ได้โอกาสเพิ่มไอโอดินกันตามสมควร

มีครั้งหนึ่งผู้กำกับกิจจา แกได้ไวน์แดงมาจากประเทศลาว พรรคพวกที่หนองคายส่งมาให้ ก็คิดกันว่า จะหาทางดื่มไวน์แดงกันอย่างไรให้ดูเลิศหรูสมกับบ้านนอกหน่อย..อิอิ ไวน์แดงก็ต้องกินกับเนื้อ ที่สกลนครนี้เป็นต้นตำรับของเนื้่อโพนยางคำอันลือชื่อ เป็นเนื้อโคคุณภาพสูงจากสหกรณ์โพนยางคำ หมู่บ้านโพนยางคำ ตำบลโนนหอม อำเภอเมือง จังหวัดสกลนครนี่เอง โคเป็นโคเนื้อลูกผสมไทย-ฝรั่งเศส มีอีตาชาวฝรั่งคนหนึ่งจำชื่อแกไม่ได้แล้ว เป็นคนริเริ่มมาเลี้ยงตั้งแต่ประมาณ ๒๕๒๐ นั่นล่ะกระมัง แล้วก็ต่อยอดกันมา จนตอนนี้กลายเป็นสหกรณ์โคขุนที่เจริญรุ่งเรืองมาก เนื้อโพนยางคำเป็นที่นิยมกันทั้งไทยและต่างชาติ ราคาก็ค่อนข้างแพงกว่าเนื้อโคทั่วไปมากโขอยู่เหมือนกัน

อาทิตย์ มือย่างเนื้อ

อาทิตย์ มือย่างเนื้อ

ผู้กำกับกิจจา แกเข้าไปประชุมที่ตัวจังหวัดบ่อย จึงรับหน้าที่ไปจัดซื้อมา วันนั้นเราก่อไฟย่างเนื้อกินกันอย่างเอร็ดอร่อย เพื่อที่จะได้มีข้ออ้างในการดื่มไวน์แดง..อิอิ  ขอโทษที อยู่บ้านนอกก็ดื่มไวน์ได้นะขอบอก..ฮ่า ฮ่า ต้องยอมรับว่า เนื้อโพนยางคำนี่มันอร่อยจริงๆ เนื้อนุ่ม ไม่เหนียว อย่างที่เรียกว่า แทบจะละลายในปาก..เขาว่าอย่างนั้น แม้จะไม่จริงอย่างนั้นก็ตาม…เราสองคนกินไปคนละประมาณ เกือบกิโลได้กระมัง ตำรวจมาร่วมกันกินเนื้อย่างและดื่มไวน์แดงกันหลายคน ต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า “เนื้อแซบหลายเจ้านาย แต่พวกผมกินไวน์แดงบ่คือ ขอเปลี่ยนเป็นเหล้าขาวได้บ่” (คำว่า “บ่คือ” ก็เหมือนไม่เข้าท่า หรือไม่ถนัด อะไรทำนองนั้นล่ะครับ) คนที่นี่เขานิยมเหล้าขาวกันครับ เหล้าขาวหรือที่ภาคกลางเราเรียกว่า เหล้าโรง ๔๕ ดีกรีนั่นล่ะ ของมัก….เอาเหล้าสียี่ห้อใดมาแลกก็ไม่ยอม..เอี๊ก เอิ๊ก

 
ใส่ความเห็น

Posted by บน กุมภาพันธ์ 1, 2013 in Uncategorized

 

ป้ายกำกับ: , , , , ,

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
Kaebmoo's Blog

Blog ไม่ใช่ของกู

voaw

A great WordPress.com site

sertsak

No noodles, the family.

Live, Nerd, Repeat

Making life better through the perfect application of humor and nerdery

You read me, but you can change me not.

Mentally unhealthy kinda characteristic.

The Kid Travels

Ed Gregory (The Kid) goes travelling

Bagni di Lucca and Beyond

Brisbane, Bagni di Lucca and everything in between

TED Blog

The TED Blog shares interesting news about TED, TED Talks video, the TED Prize and more.

Framework

Capturing the world through photography, video and multimedia

[e]

a little about (M)E

On The Scene

Follow FOX News reporters and producers around the globe to get raw, behind-the-scenes access to the stories making headlines.

NewsFeed

Breaking news and updates from Time.com. News pictures, video, Twitter trends.

Post it Notes from my Idiot Boss

delivered directly to my computer monitor on an all too regular basis...

The Life and Times of Nathan Badley...

just like Moby Dick, but shorter and less whale-oriented.

Allen's Zoo

Art, Illustration, Character Design

Search Blogs

Just another WordPress.com weblog

The WordPress.com Blog

The latest news on WordPress.com and the WordPress community.

%d bloggers like this: